Zondagavond ontving ik het verdrietige nieuws dat een vriendin ongeneeslijk ziek was en al afscheid had genomen, maandagochtend is ze gestorven. Vlak voordat ik aan dit blog zou beginnen kreeg ik het bericht dat Robert Jensen dezelfde dag is overleden.
Twee verschillende mensen, allebei een levensstijl die ertoe heeft bijgedragen dat ze niet de geweldige toekomst nog kunnen beleven met de levenswijsheid die ze nu hebben, beiden op de leeftijd dat je juist nog zo kan genieten omdat je wijzer bent en nog jong tegelijk (50 is het nieuwe 30).
Ik volgde Robert Jensen, intrigerend om te zien hoe hij altijd overal dwars tegenin durfde te gaan. Of je het nu wel of niet met hem eens was, hij geloofde in zichzelf en in zijn waarheid. Vorig jaar viel het me pas echt op dat hij niet gewoon dronk (it takes one to know one). Hij was ergens op een lokatie bij een sherryboer en genoot wel heel erg van de proeverij.
Eigenlijk al jaren dacht ik, "Man, volgens mij drink je te veel, je overgewicht is niet van 'gewoon' iets te veel genieten", maar zodra ik dat dacht was ik dat ook weer vergeten, who cares…
Ergens in de herfst viel ik toevallig in een aflevering met een spreker die een interview met Jensen deelde en ik schrok me kapot, hij zag er vreselijk slecht uit, maar vertelde dat hij was gestopt met drinken en veel kilo's was verloren. Klonk heel plausibel en ik dacht good for you. Niet lang daarna hoorde ik dat hij was gestopt met zijn Jensen Show online en voorlopig alleen podcast zou doen vanwege gezondheidsredenen.
Gek genoeg was ik al van plan om een blog over Jensen schrijven, dat zelfs hij gestopt was. Dat een levensgenieter zoals hij, die niet onder stoelen of bank steekt dat hij graag een goed glas drinkt, schijnbaar klaar was met drinken en in het interview aangaf dat het hem geen enkele moeite kostte. Ik wilde een blog schrijven over mensen die in de spotlight staan en vaak drinken. Dat beroemdheden vaak een eenzame strijd voeren, omdat ze moeten presteren en aan een bepaald plaatje moeten voldoen en als ze dat niet doen, voor alles wat lelijk is worden uitgemaakt. Dat ze 24/7 in de spotlight staan en dat die druk immens is.
De voorbeelden zijn niet aan te slepen van beroemdheden die bezweken onder drank of drugs, (of druk) Elvis, Amy Winehouse, Janis Joplin, Kurt Cobain konden de druk niet aan. Koos van Plateringen, Robbie Williams, Jamy Lee Curtis, Katey Sagal leefden hetzelfde en kunnen het wel navertellen, wat ze gelukkig ook doen zonder schaamte. Graag had ik Robert Jensen aan het laatste rijtje toegevoegd, als ook een ambassadeur dat je zonder drankje net zo kan genieten.
Dat dit blog nu een compleet andere wending neemt is niet om je de schrik aan te jagen, maar om toch nog een keer te bedenken dat je sommige dingen niet moet uitstellen tot er geen weg terug is of misschien zelfs geen weg meer is.
Wachten tot je ziek wordt, wachten tot je moet, wachten met genieten van het leven als het te laat is, who cares….
WE CARE, allemaal!
Want wat is de podcast van Koos van Plateringen een feest van herkenning en een motivatie om te stoppen, wat is het fijn om te horen hoe Robbie Williams zonder drank zoveel gelukkiger is, en wat hadden we graag gewild dat alle andere beroemdheden of familie/vrienden hadden durven en kunnen praten en weten dat We Care, They Care, I Care, You Care..
En wat is het fijn om op IkPas je verhaal te kunnen delen en te merken dat iedereen je steunt, en iedereen wil dat je slaagt.
Dat je ook al is je mening anders dan die van een ander, iedereen toch wil dat je een destructief patroon doorbreekt.
Aan het eind van de dag zijn we allemaal hetzelfde.
Een lichaam wat heel simpel, beter af is zonder drank, sigaretten, processed food, suiker en stress. Ik heb een spreuk in de kast staan waar ik dit blog mee afsluit voor deze week.
Wacht niet met genieten tot later,
Want als later eerder komt…………ben je te laat.
298.000
deelnemers gingen je voor