Het wordt beter.
Naarmate je langere tijd niet drinkt merk je dagelijks, wekelijks, maandelijks en zelfs (zo hoor ik om me heen) jaarlijks nog verbeteringen.
Waar je de eerste dagen de grootste angst hebt of het wel lukt en je trots de volgende ochtend wakker wordt, zonder katerig gevoel en hoop en vrees arm in arm gaan want je wil je morgen weer zo voelen, maar dat drankje lonkt ook naar je.
Je de eerste week en weken al ziet dat je ogen helder staan, je uitgerust wakker wordt (zelfs als je een slechte slaper bent). Dat je huid er al beter uitziet en je opgeblazen buik afzakt. Dat je stoelgang beter wordt, dat je helderder van geest wordt.
En dan is de maand nog niet eens om!!!
Voor velen is de grote vraag dan ook, hoe gaat het straks verder?
Een hele grote groep is aangemeld voor februari en ook bij ‘het jaar rond’, waar de intentie is om sowieso een jaar AV te blijven, groeit gestaag. De angst van het niet kunnen heeft plaatsgemaakt voor; hoe houden we het vol?
Er komen momenten, dat je zin hebt in je drankje, momenten dat je dingen gaat voelen die je had weggestopt en momenten dat het saai is. De tweede maand kom je in balans.
Voor die gevoelens is een neurowetenschappelijke verklaring wat erop neerkomt dat je zelf weer dopamine moet gaan maken omdat je geen fake happiness hormones in je lijf krijgt, en je brein wil wel wat spanning en sensatie.
In je brein zitten angst(pijn) en plezier naast elkaar en dopamine houdt stiekem meer van angst dan van plezier (daarom kan je bij angst, frustratie, eenzaamheid, verdriet, honger, boosheid of pijn zo ontzettend verlangen naar alcohol- je neuronen kennen het verschil niet tussen fysieke en mentale pijn-) Neuronen zijn zeg maar de sensorlampjes die automatisch aangaan als er beweging is en je sensorlampje kan geen onderscheid maken tussen echt/onecht pijn/plezier beweging=aan en heeft daaraan gekoppeld dat zodra de sensor wordt geraakt er licht komt in de vorm van instant dopamine -alcohol/seks/gamen/drugs/…….of……
Als je dingen eng vindt, ga iets doen wat je nooit durfde. Ga naar dat feestje, doe een cursus punniken met bejaarden, bungeejumpen, terug naar school, een cursus spreken in het openbaar of je eigen angsten eens aankijken, maak die afspraak bij een therapeut of sportschool, leer Frans of Yoga of neem een huisdier. Je dopamine vindt het heerlijk en hoeft niet meer om alcohol te vragen want het is verzadigd. Het tegenovergestelde, als je nu blijft doen wat je altijd deed dan gaat de alcohol roepen; 'ik geef je die dopamineshot wel'. Kortom ga in beweging en kom in actie. En wees op je hoede voor The Wall/de muur, het punt waar je denkt of voelt dat er geen vooruitgang is en je het vreselijk saai vindt (duurt niet lang, maar hij kan komen). Bedenk een nieuwe routine. De dagen worden alweer langer, dus het zonnetje gaat letterlijk voor je schijnen.
Daarna, gaat het hard, vergeet je op de app te kijken, denk je soms zomaar een paar dagen niet aan alcohol en ben je gewend aan het drinken van iets anders. Je gezondheid en energie worden beter, je nagels en je haar gaat zichtbaar beter groeien, je krijgt echt meer zin om dingen te ondernemen (helemaal als je al gestart was daarmee in maand 2) en je voelt je zoveel zekerder over alles wat je doet. Zenuwen, angsten, onzekerheid, stress die door de alcohol werden veroorzaakt zijn verdwenen en de fabrieksversie van jou komt tevoorschijn.
Je zintuigen worden gevoeliger, je ruikt, ziet en voelt meer. Tegen de tijd dat je zo rond een maand of 4 echt voelbaar meer energie krijgt begint de lente, heerlijk gratis vitamine D en gelukshormonen waar je dan niks meer aan hoeft toe te voegen (ook al kunnen je neuronen dan nog een seintje geven dat ze meer willen van dat lekkere gevoel wat voelt als zin hebben in een drankje, maar dat weten die neuronen niet, jij weet dat nu wel en met die wetenschap geef je die neuronen een plens ijskoud water en zijn ze ook tevreden, ze weten het verschil immers niet tussen pijn en plezier)
Voor de volledige reset kan je 9 maanden tot een jaar rekenen, dan heb je alle jaargetijden, feestjes en frustraties een keer beleefd. Omdat je na dat jaar veel steviger in je schoenen staat, omdat lichaam en geest weer samenwerken, je zekerder bent van jezelf en je je minder aantrekt van dingen die gewoon niet meer bij jou passen, ga je meer van jezelf houden en beter voor jezelf zorgen en is er minder ruimte voor bullshit, een upgrade van je beste versie.
En dan is wat mij betreft de laatste mijlpaal 9 JAAR.
Na 9 jaar zijn alle cellen in je lijf een keer vernieuwd en is alle herstelbare schade hersteld.
En ik verheug met er nu al op dat ik me met 64 waarschijnlijk fitter, sterker en beter voel dan ik deed op mijn 45e. (volgens mij was toen mijn alcoholleeftijd al 64) Zou leuk zijn als dat gegeven omdraait.
Volgende week is de laatste zaterdag dat mijn blog verschijnt (tenzij ze me hier willen houden) en zou ik het leuk vinden als je wil aangeven (ik lees- en reageer in bijna elke challenge mee) wat je nog graag van mij wil weten of horen.
Nuchtere groet,
Yvonne
a.k.a. Zwaard
298.000
deelnemers gingen je voor