Dit jaar is mijn oudste broer net zo oud als dat mijn vader was toen die stierf. Je moet bij dat soort dingen niet al te lang blijven stilstaan, maar die gedachte speelde toch even bij ons op toen we in december bij mijn broer diens verjaardag vierden. Toen mijn vader in het jaar 2000 overleed, was ikzelf 26 jaar oud. Binnenkort moet ik dus net zo lang mijn vader al missen, als dat ik hem heb gekend. Ik woonde die tijd nog maar net ’op mezelf’. Ik was er ooit eens mijn voortuin aan het onderhouden en m’n vader kwam op zijn fietsie een kijkje nemen. We zeiden niet veel, hij was geen prater. Ook geen knuffelaar. Maar hij wás er gewoon even. Zoals hij er altijd voor mij is geweest. Soms mis ik hem ineens heel erg, als ik in m’n eentje de tuin wat opknap - of juist even niks doe. Op één van zulke momenten in het voorjaar, zat ik op de steiger in m’n achtertuin en kwamen er twee mannetjeseenden voorbij zwemmen. Toen heb ik het volgende gedichtje geschreven:
’k Zit hier aan ’t water,
geniet van alles wat is voltooid
en denk spontaan:
”wat een kater;
ik heb eigenlijk nog nóóit -
met m’n vader een biertje gedaan”.
En het ging me niet om dat bierdrinken, maar om de volwassen vader-zoon-band die ik nooit heb gekend: even chillen met mekaar, genieten van elkaars gezelschap. Soms ben ik bang dat ik hem vergeet, steeds iets meer. Af en toe rakel je wel weer eens iets op, of broers of vrienden herhalen nog eens een anekdote. Maar het echte gevoel van dat hij er wás, dat raak je kwijt. Van tijd tot tijd denk ik wel eens: Als ík nu sterf, wat zullen mijn dochters dan van mij herinneren? De laatste tijd ben ik alleen maar de corrigerende vader, die zijn opstandige pubermeiden zegt dat ze naar school moeten gaan en hun financiën een beetje op orde moeten houden. Het is nou niet de leukste tijd samen, tussen uit het ei en het nest uitvliegen, zal ik maar zeggen. We maken weinig leuke herinneringen.
Nu werk inmiddels bijna twee jaar voor mensen met Alzheimer. Je doet je best om een band met hen op te bouwen. Veelal onthouden ze wel dat ik degene ben die ze elke week een aantal dagen liefdevol verzorg. Een oud-Amsterdamse bewoonster die mij altijd bij naam kent, altijd blij is om mij te zien ’s ochtends en dan lief met een plat accent zegt ”heej jòngûh”, vroeg me laatst ineens: ”Meneer, u werkt hier toch ook?” Dan breekt mijn hart toch wel een beetje.
Wanneer ik een avond gezellig ergens iets drink, en dat dan dat ’iets’ naar ’veel’ gaat; kan ik soms de volgende dag weinig herinneren van de voorgaande avond... Zorgwekkend. En zonde. Laatst deed ik met wat vrienden mee aan een pubquiz. We gingen best goed, maar dronken meer pinten dan dat we punten scoorden. Een collega van mij deed mee met haar familie en ik weet zeker dat ik haar na afloop nog even (of lang?) gesproken heb. Dat was gezellig, maar ik zou niet weten wat er allemaal is gezegd. Dit lijkt de laatste jaren steeds vaker en erger te worden, die ’zwarte gaten’ bij een avondje uit. Of had ik dat al gezegd? Je wordt regelmatig gewaarschuwd voor vroegtijdige dementie en de impact op je hersenen bij alcoholgebruik. Daarom probeer ik toch na Dry January het drinken in te perken. Dat doe ik eigenlijk elk jaar, geef ik eerlijk toe, maar nu wil ik écht met mezelf afspreken: Maximaal 7 glazen. Plus als het lukt, tussendoor wat water of fris drinken.
Ik hoef niet per se een geheelonthouder te worden, vind ik, als ik het geheel maar onthoud! Want herinneringen moet je koesteren. Herinneringen aan je vader, aan leuke avonden uit, aan alles wat je met wie dan ook waar dan ook meemaakt. Ook belangrijk is: hoe wil ík herinnerd worden? Door mijn meiden, door vrienden, familie, collega’s. Daarvoor zal ik tóch iets bewuster moeten gaan leven, zelfs als ik mezelf even lekker wil laten gaan.
Vergeet niet te genieten deze zondag en ik wens je een goede laatste week IkPas Dry January!
298.000
deelnemers gingen je voor