Blogger Edo over zich sterk voelen

In mijn vorige blogs schreef ik dat ik gestopt ben. En eerlijk? Er is nog geen magische wolk opengebroken. Geen extatische energie. Geen plotselinge ochtenden waarin ik zingend mijn bed uit spring, nou ben ik ook geen ochtendmens. 

Sterker nog, ik was eerst zelfs vermoeider dan daarvoor. Maar goed, buikgriep en verkoudheid hielpen ook niet echt mee. Misschien had ik stiekem verwacht dat stoppen meteen zou voelen als een upgrade naar een nieuw besturingssysteem. Maar zo werkt het blijkbaar niet.

Wat ik wél merk is iets anders. Iets wat misschien minder spectaculair klinkt, maar voor mij veel groter is: ik voel me vrij. En dat had ik niet helemaal zien aankomen. Verder heb ik nauwelijks verlangen. Dat verrast me. Zeker omdat ik weet hoe eerdere jaren gingen. Hoe ik aftelde. Hoe ik onderhandelde. Hoe mijn hoofd creatieve argumenten verzon. Nu is er vooral rust. 

Afgelopen vrijdag gingen we uit eten met het gezin bij de gezellige foodhall in Enschede waar je kunt kiezen tussen vele verschillende keukens en heel veel verschillende en verleidelijk interessante speciaalbiertjes. Super gezellig, goed eten en een fijne sfeer. En ja, daar was het moment. Ik zag de halve liters bijna al voor me. Koud, condens op het glas. Dat vertrouwde gevoel van gewoon lekker drinken. 

Ik had er zin in, echt zin! En…, ik deed het niet.

Niet omdat het niet mocht en streng voor mijzelf was, maar omdat ik het niet wilde. En dat verschil voelt enorm. Ik ben daar oprecht trots op.

Wat ik vooral leer over mezelf, is dat als wat ik doe in lijn is met wat ik écht wil, ik ongelooflijk sterk ben. Dan hoef ik niet te vechten. Dan klopt het gewoon. En dat voelt krachtig en rustig (en ja ook een beetje saai). 

Tegelijkertijd ontdek ik ook iets anders. Ik mis niet de alcohol zelf. Ik mis het idee dat ik eraan had gekoppeld. Ontspanning. Loslaten. Even niets hoeven. Die mythische eigenschappen die ik het had toegedicht.

Maar als ik eerlijk ben, was het geen ontspanning. Het was verdoving. En die twee lijken op elkaar, maar zijn niet hetzelfde. Dus nu ligt er iets anders voor me. Als alcohol niet meer mijn snelle uitweg is, dan mag ik volwassen leren ontspannen. Echte ontspanning. Zonder piek. Zonder verdoving. Zonder kater. En ja, dat voelt soms wat saai. Stabiel zelfs.

Maar misschien is stabiel niet saai. Misschien is stabiel precies wat mijn systeem nodig heeft. Uit eerdere jaren weet ik dat dat frisse, heldere gevoel vanzelf komt. Dat mijn energie stijgt. Dat mijn slaap beter wordt. Dat mijn hoofd rustiger wordt. Ik hoef het alleen de tijd te geven, iets dat niet mijn sterkste kant is.

Als iemand mij nu zou vragen of het de moeite waard is, dan zeg ik volmondig ja. Niet omdat alles perfect voelt, maar omdat ik me sterker voel. En dat is misschien wel de grootste winst tot nu toe.

Vandaag drink ik niet. En vandaag voelt dat goed.