In mijn vorige blog heb ik gezegd: ik stop! Of eigenlijk: Ik ben gestopt. En iets in mij boezemt mij ook wat angst in. Want het was altijd een makkelijke manier om even te ontsnappen van een druk hoofd, zoals eerder gezegd.
Maar ik merk dat het gewoon goed gaat tot nu toe. En toch, toch blijft er iets in mijn hoofd hangen, iets van 'maar jeetje voor altijd is wel erg lang' en 'ach zo veel dronk ik nu ook weer niet'. En waarom zou ik het mezelf ontzeggen? Ik begin hierin een patroon te ontdekken naarmate ik meer over stoppen met alcohol luister en lees. Iets dat ik totaal over het hoofd heb gezien in eerdere jaren.
Het gaat om het woord HALT en deze afkorting staat voor: Hungry, Angry, Lonely, Tired, dus hongerig, boos, eenzaam en/of moe. En verrek, bij mij speelt vaak moeheid en honger een rol. Het gekke is als ik me dit realiseer dat het gevoel dat ik wil drinken meteen afneemt, alsof het de grip op mij verliest. Het bijzondere is dat als een gevoel gewoon gevoeld wordt, dat het vaak verdampt als sneeuw voor de zon. Als ik me verzet tegen het gevoel, dan blijft het maar terugkomen. Iets met een roze olifant. Hetgeen waar je niet aan wilt denken, blijft maar terugkomen in je onderbewustzijn.
Ook heb ik ervoor gekozen om de redenen waarom ik stop uit te schrijven en zo een document te hebben wat ik erbij kan pakken als ik het mogelijk moeilijk zou krijgen. Maar buiten enkele momenten na is dit gelukkig nog niet vaak gebeurd.
De momenten dat dit wel gebeurt, zijn in mijn hoofd hard verankerd aan momenten waar ik er enorm van genoot. Als ik in een serie een stel op een terras zie met een koud biertje voor zich, denk ik aan hoeveel zin ik heb om daar te zitten. Als ik voor een opleiding in een hotel sliep en daar aan de bar genoot van een drankje. Of als ik vooruit denk aan de vakantie, die steevast gelinkt is aan drinken in mijn hoofd. Dit zijn de momenten waarin ik echt even denk, waarom ben ik gestopt? En op deze momenten neem ik de tijd om te vertragen, mijn lijst door te nemen en mijzelf ervan te doordringen van waarom het zo belangrijk voor mij is.
Doe dit lang genoeg en het wordt steeds makkelijker merk ik. Maar als ik een einddatum hang aan mijn experiment dan komen de momenten veel vaker heb ik de afgelopen jaren gemerkt. Dit jaar dus niet, want ik ga niet meer beginnen en hoe het tijdens de vakantie gaat, dat zie ik dan wel weer.
Iemand gaf me laatst deze tip tijdens een podcastopname. Wat ik tegen mijzelf kan zeggen als ik zin heb om te drinken is: vandaag drink ik niet. Vandaag drink ik niet, maakt het behapbaar en makkelijk werkbaar.
Nb. voor de desbetreffende podcast, zie: succesvol leven met ADD/ADHD.
Ik kan niet anders zeggen, dan dat het goed gaat op dit moment, ik voel me sterk, vrij en ik val lekker wat kilo’s af. Maar ik merk ook dat ik 'het gestopt zijn' toch een beetje saai vind. Wellicht mag ik dit omdenken naar: ik voel me stabiel, want dat is zeker het geval. Maar het is in ieder geval wennen om niet de afleiding en de makkelijke pieken te zoeken.
Dit schijnt, naarmate de tijd vordert ook steeds fijner en makkelijker te worden als ik de audioboeken en podcasts mag geloven. Iets met dopamine en het weer in balans komen hiervan. Maar met mijn ongeduldige aard vergt het wel wat moeite om dit te accepteren.
298.000
deelnemers gingen je voor