Blogger Bart over een besluit nemen

Welkom bij de V.V.A. beweging; Vrij Van Alcohol oftewel ‘IkPas’ beweging voor een Dry january…

Ik, Bart, doe daar ook aan mee en heb beloofd er wat over te schrijven, maar eigenlijk ben ik er reeds langer mee bezig. In het dagelijks leven ben ik kunstenaar met een vrij leven. Vorig jaar, ben ik eerst drie maanden en later nog eens zes weken gestopt met de alcohol. Maar nu is het anders. Ik las eens het verschil tussen een poging en een besluit. Besluit je te stoppen, maar gebruik je toch weer, dan was het geen besluit maar een poging. Bij een besluit is het ook klaar ook voor eens en altijd. Oeffff.. en dat is angstig. Mag ik dan nooit meer? Nee! Dan mag je nooit meer.

Dan neem je afscheid, dan kom je in feite in een rouwproces terecht en dat rouwproces dat heeft mij ook danig parten gespeeld in mijn leven.

Ooit, was ik een geweldig sportman met een ongelooflijk sterke conditie en sowieso veel kracht. Tot mijn 40e heb ik geen alcohol gedronken omdat dat niet bij een sportman past. De wedstrijden hadden prioriteit. Maar dan… Dan kom ik in een echtscheiding terecht, terwijl ik nog niet hersteld ben van een eerder rouwproces. En zo kom ik van een druk leven met drie jonge kinderen in 24/7 mijzelf zien te vermaken terecht en dat gaat natuurlijk fout. Ik ben al een aantal maanden bezig te achterhalen wat er precies fout ging n die periode. Niet continue maar zo op zijn tijd en probeer ik ook nu in januari te achterhalen wat mij tot de alcohol heeft gebracht.                             

Het is de tijd waarin ik wedstrijden zeil en dat wedstrijdzeilen met de mannen is op dat moment een inhaker/afleiding, maar ook een verdoving. Dat ging ongeveer zo: zaterdagmorgen pallaver: “Mannen dit zijn de wedstrijdbanen en we gaan ervoor. Jij (ik) doet het voordek”, wat betekent dat ik regelmatig tot mijn knieën in het water sta en hard moet werken met de genua en de spinaker. Mijn conditie is top en dat komt goed uit maar dan… Toeoeoeoet, we zijn over de finish, “Zo mannen, lappen naar beneden en eerst een biertje.” Dat betekent eer we in de haven zijn er al drie biertjes in zitten. Het vochtverlies in zo’n zeilpak met úren zweten is riant. In de haven, aanleggen “Eerst maar ff naar de bar horen hoe de anderen gezeild hebben”, biertje, biertje, biertje… “Laten we wat gaan eten”, biertje, biertje, biertje. Dan na het eten nog ff terug naar de bar voor een biertje, biertje, biertje en dan naar bed om de volgende ochtend weer present te zijn. Heerlijk vond ik het. Geen sores van een echtscheiding aan mijn kop en natuurlijk komt er een verandering, want daar waar ik vroeger na een vervelende situatie ging hardlopen of fietsen of schaatsen, neem ik nu zo af en toe een biertje, word ik ook niet zo moe van. En zo verplaatst het rouwproces zich langzaam van ontladen door beweging naar verdoven en verandert mijn leven waarin alcohol ‘gewoon’ wordt. De verdoving echter is de volgende dag ook weer uitgewerkt. De conditie gaat achteruit, het gewicht neemt toe. “Wat zie je er goed uit”, zeggen mensen me want ik verander van een gespierde spijker in een mens met vlees en vet op zijn botten. Last lijk ik er dus niet van te hebben.

Dan komt er een nieuw fenomeen in mijn leven; muziek maken en met het talent van mijn vader geërfd breekt er een nieuwe periode aan van muziek maken tot ’s nachts drie/vier uur op de tafels in een café en: alcohol. Het is een feest geweest, maar wel alleen met alcohol.

Afvallen lukt natuurlijk niet en voorzichtig begin ik na te denken over waar ik mee bezig ben en terug te kijken en te onderzoeken waar dat alcoholgebruik toch vandaan komt. De scheiding is al dertig jaar geleden, dus dat is het niet meer. En dan plotseling kom ik tot het inzicht dat het een gewoonte is geworden, heel simpel ik weet niet beter meer, maar wel een slechte gewoonte en dan dient het besef zich aan dat ik er ‘iets ‘ aan wil doen. Als ik dat echt wil.

Tja en dan kom ik opnieuw in een rouwproces terecht, Of misschien wel voor het eerst in mijn leven echt uit een rouwproces besef ik mij, want een besluit om te stoppen is dan ook een echt besluit en wat dan? Wil ik dat? Wil ik die verandering? Allemaal vragen...

Daar ga ik volgende week iets over vertellen.