Flarden, flarden van trek naar boos, naar tot 10 tellen naar inzicht dat ik het al veel eerder had moeten doen, gevoelens van trots na weer een dag zonder, naar ruzie met mijzelf; mijn andere ik die de verandering helemaal niet wil en dus boos is.
Flarden herinnering komen boven drijven over de feesten, maar ook over vervelende situaties en de alcoholreactie daarop. Allemaal flarden die als puzzelstukjes lijken te zijn en gaandeweg beginnen die puzzelstukjes in elkaar te passen tot een complete puzzel die Bart heet. Maar een besluit is er nog niet.
Zoals ik in het verleden wel deed, loste ik middels hypnotherapie een barrière op door mijzelf te onderzoeken, te ontladen en dan, met het vernieuwde inzicht, lag het achter me. En zo doe ik het nu ook, maar dan zonder hypnotherapie en ik begin te zien dat de echtscheiding en het wedstrijdzeilen het begin van de verandering is geworden met alcohol als grote vriend; altijd beschikbaar, nooit protesteren. Zonder mijzelf enig moment af te vragen waar het oude proces van verwerking; de lichamelijke inspanning en ontlading is gebleven. Waar dat oude leven van sport is gebleven want natuurlijk komen er nieuwe goede dingen in mijn leven. Werk en opdrachten zo groot en mooi. Maar de alcohol is zo ingeburgerd in mijn leven dat ik heel langzaam toch ook de nadelen van alcohol begin te voelen in mijn lijf. Altijd vrolijk, daar gaat het niet om maar tegenover iemand die nooit drinkt, drink ik toch wel veel. Mijn gewicht begin ik me aan te ergeren, mijn NIET altijd fit voelen 's morgens, het geld wat ik er aan uitgeef.
En dan besluit ik echt te stoppen met de alcohol, helemaal. Om mijzelf kracht te geven en de absurditeit van alcohol zichtbaar te maken begin ik met visualiseren hoe het ooit was als je niet drinkt. Dat ik fit ben, lichamelijk actief ben. Alleen is dat laatste wat moeilijker met een nieuwe knie en heup. Lange wandelingen zijn niet meer im frage. Dat brengt het risico van een terugval, omdat ik niet waar kan maken wat ik mijzelf visualiseer en teleurstelling op de loer ligt. Daarom gooi ik het over een andere boeg.
Ik ben 26 november gestopt nadat ik twee flessen witte wijn had gedronken en het genoeg vond. Tot 16 januari zijn dat 52 dagen maal gemiddeld 1 1/2 fles witte wijn per dag en dat zijn 78 flessen!!! Zet die 78 flessen eens op een tafel. 78 flessen, mijn God wat een enorme hoeveelheid en wát een confrontatie. Nee! Niet zomaar een flesje, maar acht-en-ze-ven-tig… Ga er van een afstandje naar kijken en besef je dan eens waar je aan begint. Ik word beroerd van mijzelf bij de gedachte dat allemaal te moeten drinken. Wat moet een lichaam dan toch ontzettend sterk zijn om dat allemaal te kunnen verwerken. En hoe oneindig dankbaar moet ik mijn lichaam feitelijk zijn. Het brengt mij de gedachte dat mijn lichaam meer van mijn geest houdt dan mijn geest van mijn lichaam. Maar ja, verwerken, achter me laten, hoe en wat en waar?
Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten, want ik wil geen rationele antwoorden meer, maar m’n gevoel laten spreken in wat ik nu graag echt wil. Ik denk dat ik het wel weet en ik krijg de tranen in mijn ogen als ik er aan denk maar stel het nog even voor me uit er iets over te schrijven.
298.000
deelnemers gingen je voor