Eerder schreven we een wedstrijd uit voor het beste verhaal over je eigen IkPas-periode. Bij de mensen die de 40-dagen versie hebben gedaan hebben we het verhaal van Bert Meijers uitgekozen, vanwege zijn mooie prachtige en eerlijk beschrijving van hoe hij tot een bijzondere conclusie is gekomen. Gefeliciteerd Bert, je bent de winnaar van een Irischeque! 

Carnavalsdinsdag half 12 in de avond. Ik keek op de klok en dacht ‘nog een half uur’ en ik klemde het glas mét bodempje wijn stevig vast. Vorig jaar had ik voor het eerst meegedaan en dat was goed bevallen. Dus dit jaar weer, maar nu in de wetenschap dat 40 dagen best een lange tijd is.

‘Djuu’ zei ik tegen mezelf, ik stond op en goot mijn bodempje in de spoelbak en mijn IkPas-actie was begonnen.

Net als vorig jaar was ik van plan om een paar kilo’s verzameld comfort-food kwijt te raken. Vorig jaar was dat goed gelukt, en ik kwam toen tot een kilo of vijf verschil. Om precies te zijn 4,7 want ik hield mijn winst nogal precies bij want zo wist je steeds waar je het voor deed.

Aswoensdag wakker worden was er een van ‘O ja, we zijn begonnen’ en ik keek er nog best tegenop. Ik vond mezelf niet eens een stevige drinker, wel iemand die gehecht is aan zijn gewoontes en daar van kan genieten. Mijn gewoonte was een glas wijn bij het koken en wijn bij de maaltijd.

De eerste week moest er om vijf uur een duidelijke horde genomen worden bij de voorbereiding van de maaltijd. Ketelgekletter zonder rode wijn klinkt een stuk meer naar simpelweg maaltijd voorbereiden, koken, braden, eten en afwassen.

Hoe dan ook, al op het einde van de eerste week merkte ik dat ik bij het wakker worden diep geslapen had. Van ver moeten komen, opstaan en voelen dat het een goede nacht geweest was. En dat beloonde ook in de dag met meer energie waar je anders last had van een of meer rituele dips.

Kortom, lekker bezig. Calorieën bijhouden én lekker koken en niks met alcohol drinken leverde een mooie combinatie.

Zo gingen de dagen verder. Ik was verbaasd als ik op het forum de verhalen las van hoe zwaar soms mensen het er mee hadden om een glas wijn of bier te laten staan en om wat er dan in vredesnaam in plaats van gedronken moest worden. Jullie zijn er veel te veel mee bezig, dacht ik, en ook dan ben je toch met alcohol bezig, zelfs als je niks drinkt, waarmee maar aangetoond is dat alcohol een stevige indruk kan maken.

Kom ik er genadig vanaf? Gaat het mij zo gemakkelijk af? Ik denk ja. Hoe dan ook keek ik daarstraks om vijf uur toch ook naar het kleine lege vlakje op het aanrecht. Om daarna voor te bereiden, te koken, te braden om vervolgens te genieten van een heerlijke maaltijd.

Ik heb de neiging om te vervolgen met “ik pinkte een traan weg en dacht het is goed zo” maar dat doe ik niet, want ik pinkte geen traan weg. Maar het is wél goed zo.

Dus mijn IkPas-actie kent op dit moment geen einddatum meer.