Twee keer ging uw dienaar de afgelopen dagen langs de afgrond, waar, in de duistere diepte, een glas wachtte. In het ene geval (woensdagavond) zat er whiskey in. Dure whiskey. Malted. Met een kleur die doet denken aan de golvende korenvelden bij mijn oma voor het huis. Ik had, zittend voor de tv, net zolang gewacht – ondertussen genietend van de geur van de whiskey – totdat Ome Geert er was. Ome Geert die vanavond niet de avond van zijn dromen beleefde en dus NIET (oh heerlijke borrel) vol triomf de patriottische revolte kon beleven. Ome Geert had willen beledigen, provoceren, uitdagen en opnieuw beledigen en miljoenen mensen hadden angstig voor de tv gezeten, terwijl andere miljoenen de messen hadden geslepen voor de overname van het land.

Triomf dus voor de redelijkheid. Tijd voor een borrel… Maar nee, het kwam er niet van. Ome Geert bleef onzichtbaar en de rest van de beelden stemde triest; een man met een paarse sjaal die een belediging is voor elke 50 plusser; een andere man met een dubbele achternaam die raar blij was; een blond meisje die in de steek werd gelaten door de techniek. De fles bleef op slot.

Maar dan gisteravond, het favoriete restaurant, oud-collega’s (journalisten) die de dag ervoor analyseerden. Verhitte discussies, armen die op armen tikten voor aandacht, duiding, vriendschap, foute en goede grappen. Het wijnglas stond te wachten om gevuld te worden. Niet alleen de verkiezingen waren niet verloren, ook de oude vrienden bleken nog te bestaan.

(zucht)

Ik zat tussen de Innere Schweinehund en iets dat gelukkig even sterker was. Ik noem hem voor de gelegenheid even De Gezonde Hund. Die schudde resoluut het hoofd toen de ober langskwam. Die gaf onzichtbare schouderklopjes toen de Spa Rood arriveerde. De Gezonde Hund kalmeerde de smaakpapillen die protesteerden toen ze niet werden gestreeld door een Belato of een Zweigelt.

Het waren lastige dagen. Niet alleen voor Ome Geert.

Marcel Rözer (57) is schrijver/journalist en woont in Nijmegen. Na een vijftal boeken over sport schreef hij in 2013 een familiebiografie. Eind 2017 publiceert hij zijn eerste roman. Rözer is ZZP’er en daarnaast twee dagen per week werkzaam op de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Hij heeft twee kinderen, Teun (17) en Koosje (14).