Een drukke werkdag werd afgelopen donderdag besloten met een etentje in De Grut, het fijnste restaurant van Nederland en omstreken. Twee weken geleden was ik er ook geweest; het vegetarische topmenu smaakte opeens een stuk minder zonder wijn.

Met die herinnering – en met nog iets anders in mijn hoofd – fietste ik door de eerste zomerse avond van 2017. Te vroeg, die zomer, maar in het kader van carpe diem en ‘je leeft maar één keer’, bereikte ik na een ritje door mijn vrolijke stad in opperste staat van genot het restaurant. Ik was veel te vroeg, een terrasstoel stond uitnodigend klaar. Ik besloot tot een fijne sigaar, een van de weinige ongezonde geneugten die ik mezelf nog toe sta. En tja, toen kwam de bediening met De Vraag: wil je alvast wat drinken? Ik keek in het rond, geen bekenden, niemand van IkPas of van de Facebookvolgers. ‘Doe mij maar een Leffe Blond’, fluisterde ik.

Alleen met mijn sigaar dacht ik eens goed over deze actie na. Een vastentijd niet volhouden is een zwaktebod. Had ‘der innere Schweinehund’ dan toch gewonnen? Terwijl het glas, waarin het bier bijna heilig oplichtte in de ondergaande voorjaarszon, voor me werd gezet schudde ik mijn hoofd. Ik was me bewust van wat ik deed. Zeer bewust. Ik dronk op mijn vriend B., die de eindigheid van dit schitterende bestaan opeens aan den lijve ervaart. En ik had het gevoel dat ik precies op de goede plek zat. Ik nam nog één wijntje bij het eten en probeerde te genieten. Dat het tegenviel, die eerste slokken na dertig dagen zonder alcohol, was zonder meer een teleurstelling. Maar daarover later meer.

Marcel Rözer (57) is schrijver/journalist en woont in Nijmegen. Na een vijftal boeken over sport schreef hij in 2013 een familiebiografie. Eind 2017 publiceert hij zijn eerste roman. Rözer is ZZP’er en daarnaast twee dagen per week werkzaam op de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Hij heeft twee kinderen, Teun (17) en Koosje (14).